خودكامگي و خودپرستي‌ ، آدم را ، به كشتن مي‌دهد.

به نارفيقان و نابرادرانم‌ ، چه بايد مي‌گفتم.

راستي ، اين همه شتاب ، براي چيست؟!

كارهاي نيمه‌ تمام ، بالاخره ، آدم را تمام مي‌كند.

قلم زدن هم ، نوعي قدم زدن است ؛ وگرنه ، در خشكسالي ، آب از آب –

                                                           تكان نمي‌خورد!

راهبردهاي مرگ ، راهبردهاي زندگي هم هست.

به قول "ولتر" :

- آن كه از مرگ مي‌ترسد ،‌ از زندگي هم مي‌ترسد!

براي مردن ،‌ يك عمر فرصت داشتيم ؛‌ ولي ، مگر چه كرديم؟!

پيامبر بزرگ ما – كه درود خدا و خلق بر او باد –

مي‌گفت: "هركه كمتر فكر مي‌كند ، بيشتر رنج مي‌كشد!"

بعضي‌ها حاضرند بميرند ، اما حاضر نيستند كمي هم فكر كنند.

رفتن بي‌دليل ، آدم را ، به جايي نمي‌رساند. 

ردپاي ماهيان ، همه ، نقش برآب است.

خانه تكاني و گردگيري ، اگر نباشد –

                       "خانه" را گند برمي‌دارد.

                               فكر كردن ، خود را تكاندن ست

  درد هست ، درمان هست
ايمان هست ....

راه بايد افتاد .